داستان تولد «سرزمین سیمرغ»

همه‌چیز از یک دغدغه‌ی ساده شروع شد؛ دغدغه‌ی پدری که می‌دید بچه‌هایش ساعت‌های طولانی خیره به صفحه‌های موبایل هستند، بی‌آنکه طعم بازی‌های واقعی، خنده‌های بلند، یا هیجان یک رقابت را در دنیای فیزیکی بچشند. من، مثل خیلی از پدرها، نگران آینده‌ی فرزندانم بودم. اما فقط نگران بودن کافی نیست… باید کاری می‌کردم.

از طرفی همیشه دلم می‌سوخت وقتی می‌دیدم بچه‌ها، نوجوان‌ها، و حتی بزرگ‌ترها، قهرمان‌های خیالی غربی را با جزئیات می‌شناسند، اما اسم‌هایی مثل رستم، سهراب، سیمرغ یا دیو سپید، برایشان غریبه‌ است. این سرزمین پر از اسطوره‌ است، پر از داستان‌هایی که جان می‌دهند برای بازی، تخیل، و هیجان… چرا باید فراموش بشوند؟

اینجا بود که جرقه‌ی «سرزمین سیمرغ» در ذهنم زده شد؛ یک بازی کارتی فیزیکی، الهام‌گرفته از داستان‌های شاهنامه و افسانه‌های ایرانی. می‌خواستم بچه‌ها با دست‌هایشان بازی کنند، با چشم‌هایشان هیولاها و قهرمان‌ها را ببینند، با دلشان حس کنند که این سرزمین، سرزمین اسطوره‌هاست… سرزمین خودشان.

طراحی این بازی فقط یک پروژه‌ی سرگرمی نبود؛ یک قدم بود به سمت بازگرداندن هویت، پیوند دادن نسل امروز با ریشه‌هایشان، و خلق لحظاتی که به جای انزوا، همراهی و شور بیاورد. «سرزمین سیمرغ» از دل عشق ساخته شد؛ عشق به فرزندانم، عشق به میهنم، و عشق به آینده‌ای که می‌تواند متفاوت باشد… اگر فقط کمی بیشتر به گذشته‌مان افتخار کنیم.